top of page

Zij maakt het verschil

''Dieren kunnen echt in je hart zitten. En als ze doodgaan, dan rouw je hier ook om. Ze hebben veel voor je betekend. En je had het dier, jezelf en de nieuwe eigenaresse zoveel meer gegund.


Ik ben mijn hele leven al een paardenmeisje. Ik voel me zo vrij als een vogel als ik op een paard zit. Het buiten zijn, de rust en de warmte van een paard, de sport en het gemak waarin ik alles op stal doe. Het is voor mij als wat fietsen voor de meeste mensen is. Mijn droom als meisje was dan ook dat ik dit ooit met mijn dochter zou kunnen delen.


En daar in 2020 gebeurde het! We konden Jonne kopen. Een schitterende Friese sportmerrie. Eentje met een hart van goud. Ze ging voor je door het vuur met af en toe een gekke sprong tussendoor. En zo nam ik deze verantwoordelijkheid weer op mij. Vlak nadat we te horen hadden gekregen dat Louise uiteindelijk zou komen te overlijden. Het was voor mij een droom die uitkwam. Ik kon mijn grootste passie delen met mijn dochter. Ook al wist ik dat het niet voor altijd zou zijn. Niemand pakte mij dit meer af.


Zo gingen Louise & ik regelmatig samen naar Jonne toe. Borstelen, knuffelen, op haar rug zitten en Louise keek naar mij terwijl ik aan het rijden was. Ze was er zo trots op dat Jonne óns paard was. Ze vertelde het aan andere, nam haar vriendinnetjes mee en liep nog net niet onder Jonne door, omdat Louise het gevoel had dat ze alles met haar kon doen.


Louise overleed, maar Jonne bleef. Haar warme vacht, haar mooie ogen en de onvoorwaardelijke liefde die een dier een mens geeft. Jonne bleef mij dat vrije gevoel geven en de routine die ik na het overlijden van Louise zo hard nodig had. Ook de sport bleef door mijn aderen stromen en zo reed ik regelmatig dressuurwedstrijden met haar. Elke keer met Louise in mijn hart, want ja 'we deden het toch samen?'.


En zo bereikte ik met Jonne mijn meisjesdroom. Ik mocht Z rijden! De rijbaan werd een stuk groter, de proeven ingewikkelder, maar dat paard wist het en kon het. Ze gaf alles wat ze had als ze in de ring was en ik hobbelden daar soms achteraan, haha. Uiteindelijk vonden we in deze klasse samen onze 'swung' en mochten we genieten van haar drive en mijn droom. Die ik ook samen met mijn vader kon delen. Die ons elke keer trouw de proeven voor las.


Uiteindelijk verkocht ik Jonne, omdat het hebben van een paard ook veel tijd kost. Mijn dromen waren vervuld: ik had haar met mijn dochter mogen delen én ik heb het Z1 uitgereden. Daar ben ik je voor altijd dankbaar voor, lieve Jonne. Een nieuwe lieve eigenaresse kwam voorbij en ik verhuisde je. Hero had het er wel moeilijk mee, maar ik had hem uitgelegd dat we nog bij jou zouden gaan kijken. Maar helaas..


Onverwachts en ook te jong ben je overleden. Ik kan het nog steeds niet geloven. Zo mooi, lief en gedreven paard. Waarom nou jij? Maar dat moet ik me helaas al te vaak afvragen. Ik ben dankbaar voor jou in ons leven. En ik hoop dat je nu met Louise bent. Een dier kan je in je hart raken en dat heeft Jonne zeker gedaan.''


Liefs Myrte



106 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page